Big Brother VIP Kosova: Dhuna ndaj Alba Pollozhanit dhe pislleku mediatik i normalizuar për audiencë

Rasti i Alba Pollozhanit në Big Brother VIP Kosova ka kaluar prej kohësh kufijtë e një debati mbi lojën dhe është shndërruar në një dëshmi alarmante se sa lehtësisht një format televiziv mund të tolerojë, madje të ushqejë, agravimin, bullizimin e zhurmshëm dhe dhunën fizike për hir të spektaklit dhe shikueshmërisë. Ndryshe nga tentativa për ta relativizuar situatën si “dinamika loje”, ndaj Albës janë parë episode të qarta agresioni verbal, presioni psikologjik dhe në disa raste edhe dhunë fizike, të cilat jo vetëm që nuk u ndalën në kohë, por u konsumuan, u montuan dhe u ricikluan si material atraktiv për publikun. Kjo nuk është më lojë, por degradim i qëllimshëm i standardeve njerëzore në emër të klikimeve dhe audiencës.

Ajo që bie më shumë në sy është sa shpejt dhe sa lehtë disa banorë agravohen kur përballen me Albën. Një fjalë, një qëndrim i saj apo thjesht prania e saj mjafton për të prodhuar reagime të dhunshme, shpërthime emocionale dhe sjellje që në çdo kontekst tjetër do të konsideroheshin të papranueshme. Kjo tregon jo forcën e tyre në lojë, por brishtësinë dhe agresivitetin e maskuar pas justifikimit “është Big Brother”. Kur dhuna bëhet refleks i parë dhe jo përjashtim, problemi nuk është më individi që e pëson, por sistemi që e lejon.

Produksioni mban një përgjegjësi të drejtpërdrejtë në këtë histori. Lejimi i tejkalimit të vazhdueshëm ndaj Albës nuk është rastësi, por zgjedhje. Konflikti i egër shitet më mirë se reflektimi, dhuna gjeneron më shumë klikime se dialogu dhe viktima shndërrohet në material televiziv. Alba, në këtë skemë, nuk trajtohet si konkurrente, por si katalizator dhune, si figurë mbi të cilën të tjerët lejohen të shfryjnë frustrimet e tyre pa pasoja reale. Ky është kompromisi moral që Big Brother VIP Kosova ka zgjedhur të bëjë me publikun e vet.

As media dhe opinionistët nuk dalin të larë. Në vend që të denoncojnë qartë dhunën, shumë prej tyre e ambalazhojnë si “momente të forta”, “lojë të ashpër” apo “realitet brutal”. Ky është pislleku mediatik që serviret çdo ditë: dhuna zbukurohet me gjuhë neutrale, agresorët relativizohen dhe viktima analizohet për “provokim”, “qëndrim” apo “strategji të gabuar”. Alba shpesh gjykohet jo për atë që i bëhet, por për mënyrën se si reagon, sikur barra morale të jetë gjithmonë mbi atë që goditet dhe kurrë mbi atë që godet.

Në këtë realitet, loja e Albës merr një kuptim tjetër. Ajo nuk është thjesht një konkurrente që po përpiqet të mbijetojë në lojë, por një figurë që ekspozon brutalitetin e formatit dhe hipokrizinë e spektaklit. Qëndrimi i saj, pavarësisht dhunës dhe presionit, nxjerr në pah se sa bosh janë narrativat e forcës së rreme të atyre që kanë nevojë për agresion për të ekzistuar në ekran. Ajo që shihet si “dobësi” e saj është, në fakt, pasqyra më e qartë e dështimit të një shtëpie që shpërblen dhunën dhe ndëshkon rezistencën.

Big Brother VIP Kosova, përmes rastit të Alba Pollozhanit, ka zbuluar fytyrën e vet më të errët: një format që, për shikueshmëri, është i gatshëm të mbyllë sytë ndaj dhunës, të normalizojë agresionin dhe të shesë pisllek si argëtim. Pyetja që mbetet nuk është nëse Alba është lojtare e fortë apo jo, por sa larg është gati të shkojë ky spektakël – dhe publiku bashkë me të – për të justifikuar dhunën kur ajo u shërben numrave.